قطع عضو پارشیال فوت و پروتز آن
از آنجایی که بیشتر این روشها در افراد دیابتی و یا دیسکولار انجام میشود، که در معرض خطر قابل توجهی آمپوتاسیون طرف مقابل در طی 5 سال هستند، در صورتی که قطع اندام دوم باید انجام شود، حفظ یک پا جزئی برای حفظ یک حرکت مستقل حیاتی است.
جراحانی که اختلالات پا را درمان می کنند، به ناچار با بیماری مواجه می شوند که نیاز به قطع قسمتی یا تمام پا دارد. اغلب، این نیاز به طور اضطراری در نتیجه عفونت، ایسکمی، یا تروما یا ترکیبی از آنها ایجاد می شود.
پیشرفت در علم مواد و طراحی منجر به بهبود چشمگیر پروتزهای جزئی پا، ارتزها و پوشیدن کفش برای این سطوح شده است.
تا نیمه دوم قرن بیستم، قطع پا و قطع اندام تقریباً منحصراً برای ترومای ناشی از نبرد یا حوادث صنعتی انجام می شد. قبل از آن زمان، هر زمان که قانقاریای خشک ناشی از ایسکمی بحرانی اندام یا عفونت دیابتی رخ می داد، درمان پذیرفته شده قطع عضو اصلی اندام تحتانی بود. منطق قطع عضو در سطحی بود که بتوان با خیال راحت ترمیم اولیه را پیش بینی کرد. به همین دلیل، اغلب سطح ترانس فمورال انتخاب می شد. از آنجایی که شکست در بهبودی اولیه خطر مرگ را در آن دوران به همراه داشت، تاکید بر بقا بود، نه توانبخشی عملکردی. با پیشرفتهای همگرا در زمینههایی مانند ارزیابی اکسیژنرسانی به بافت، تکنیکهای جراحی عروقی و قطع عضو، درمان آنتیبیوتیکی و بهبود زخم، جراح اکنون این فرصت را دارد که در قطع عضو پارشیال فوت به جای استخوان درشت نی یا استخوان ران، پا را به عنوان سطح انتخابی برای قطع عضو در نظر بگیرد. موارد منتخب تروما، ایسکمی، یا عفونت دیابتی با یا بدون بیماری عروق محیطی.
قطع عضو پارشیال فوت
آمپوتاسیون یک عاقبت رایج بیماری عروق محیطی پیشرفته است.
شش نوع اصلی از قطع پاشنه پا وجود دارد که می توان از طریق استفاده از پروتز جزئی پا به آنها کمک کرد:
یک پروتز جزئی پا می تواند به توزیع راحت نیروهای تحمل کننده وزن بر روی پای باقی مانده کمک کند و به بیمار اجازه دهد برای مدت طولانی تری بدون درد یا ناراحتی راه برود. گاهی اوقات اصلاحات جراحی وجود دارد که باید در قطع عضو انجام شود تا بیمار بتواند با موفقیت از پروتز استفاده کند. تکنولوژی، مواد و فرآیند ساخت امروزی اجازه می دهد تا پروتز پا جزئی به طرز شگفت انگیزی واقعی به نظر برسد.
کلمات مرتبط :
