قطع عضو زیر زانو

قطع عضو زیر زانو یا آمپوتاسیون زیر زانو (BKA) یک آمپوتاسیون ترانس تیبیال است که شامل برداشتن پا، مفصل مچ پا، درشت نی دیستال، نازک نی و ساختارهای بافت نرم مربوطه است.

به طور کلی، آمپوتاسیون زیر زانو با نتایج عملکردی بهتری نسبت به آمپوتاسیون بالای زانو همراه است ، زیرا اولی نتایج توانبخشی و عملکردی بهتری دارد. [1] میزان قطع عضو اندام تحتانی در سال های اخیر کاهش یافته است، اما بیش از ۱۵۰۰۰ قطع عضو مرتبط با تروما هنوز در هر سال در سراسر جهان انجام می شود. این عمل جراحی عوارض قابل‌توجهی دارد، با این حال همچنان یک روش درمانی با اهمیت بالینی حیاتی و اغلب نجات‌بخش با توجه به نشانه‌های مناسب است.

4 محفظه فاشیال در ساق پا وجود دارد که شامل عضلات ساق و پا و ساختارهای عصبی عروقی مهم است. در حالی که BKA تمام بخش ها را تقسیم می کند، درک کامل آناتومی مربوطه برای کنترل از دست دادن خون در حین عمل و جلوگیری از عوارض شناخته شده حیاتی است.

بخش قدامی درشت نی در قدامی به ستون فقرات درشت نی و جلوی نازک نی قرار دارد. در داخل فاسیا، تیبیالیس قدامی، گشاد کننده هالوسیس لونگوس، اکستانسور انگشتی بلند و پرونئوس ترتیوس قرار دارند. همچنین در قسمت قدامی عصب پرونئال عمقی و شریان و ورید تیبیال قدامی قرار دارند. شریان تیبیال قدامی منبع اصلی خونرسانی به قسمت قدامی ساق است که توسط شاخه سوراخ کننده شریان پرونئال تقویت می شود. محفظه جانبی در خلف قسمت قدامی و مستقیماً در سمت نازک نی قرار دارد. این عصب شامل پرونئوس لانگوس و برویس و شاخه سطحی عصب پرونئال در بیشتر دوره خود است. منبع شریانی را از شاخه های شریان پرونئال می گیرد. ساق خلفی هر دو قسمت سطحی و عمیق را نگه می دارد، قسمت سطحی شامل عضلات کف پا، گاستروکنمیوس و پلانتاریس است. محفظه عمیق و عضلانی شامل استخوان تیبیالیس خلفی و خم کننده های انگشت بزرگ و مشترک است. ساختارهای عصبی عروقی تیبیا در قسمت عمیق قرار دارند. شریان تیبیال خلفی منبع خون اصلی این بخش است. درک آناتومی عروقی پا بسیار مهم است، زیرا فلپ‌های پوستی برای قطع عضو با توجه به جریان خون برنامه‌ریزی می‌شوند.

دلایل انجام قطع عضو زیر زانو

این موارد شامل موارد فوری است که در آن کنترل منبع عفونت‌های نکروزان یا آسیب‌های هموراژیک بیشتر از حفظ اندام است. این عمل‌ها زمانی انجام می‌شوند که مرگ قریب‌الوقوع باشد.

با شدت کمتر، قطع عضو زیر زانو فوری ممکن است برای زخم های مزمن غیر التیام یا عفونت های مهم با خطر عفونت سیستمیک قریب الوقوع یا سپسیس انجام شوند. این بیماران معمولاً با چندین بیماری مهم همراه و یک دوره مزمن پیشرونده هستند.

آنتی‌بیوتیک‌های داخل وریدی (IV) یک مکمل مهم برای درمان جراحی در این موارد هستند و عوارض مرتبط با عفونت باکتریایی سیستمیک را محدود می‌کنند.

بعلاوه، BKAهای نسبتاً فوری ممکن است در مواردی انجام شوند که نجات اندام در حفظ اندام تحتانی شکسته شده شکست خورده باشد.[5] احیاء و تثبیت کافی باید همیشه قبل از چنین تصمیمی اتفاق افتاده باشد، همانطور که علائم حیاتی، لاکتات، کمبود پایه و مدیریت آسیب‌های همزمان قضاوت می‌شود. در موارد سوختگی تمام ضخامت در اکثر اندام‌ها، آسیب جدی یا کامل عصبی عروقی، یا نقص‌های غیرقابل جبران بافت نرم، BKA قطعی ممکن است مناسب باشد.

در نهایت، آمپوتاسیون زیر زانو انتخابی در جمعیت غیر سپتیک یا بیماران فوری با مشکلاتی مانند زخم استاز وریدی، آمپوتاسیون چندگانه دیستال تا وسط پا با عفونت مداوم یا نارسایی عروقی، یا عدم عملکرد دیستال پا ، مچ پا همراه با درد مقاوم هستند.

پروتز قطع عضو زیر زانو

پروتز قطع عضو زیر زانو جایگزین مصنوعی پای قطع شده است و بیشتر از سایر قطع عضوها استفاده می شود.

از آنجایی که قطع عضو در زیر زانو انجام می شود، فرد توانایی راه رفتن بسیار خوبی را دارد. متداول ترین پروتزهای مورد استفاده برای قطع عضو زیر زانو عبارتند از:

پروتز آماده سازی . پروتز آماده سازی اولین پروتزی است که برای کاهش ادم و پیشرفت توانبخشی در زمانی که فرد منتظر پروتز نهایی است دریافت خواهید کرد. پروتز آماده سازی همچنین اجازه می دهد تا تغییراتی در موقعیت یا تراز بین پا و اندام در حالی که استامپ هنوز در حال بهبود است و تغییر شکل می دهد، ایجاد شود.
پروتز تحمل وزن کشکک-تاندون (PTB) . پروتز PTB معمولاً برای 90 درصد افراد قطع عضو با قطع عضو زیر زانو مناسب است. پروتز PTB مبتنی بر انتقال بار از طریق تاندون کشکک (تاندون زیر زانو)، کندیل‌های تیبیا (اندام فوقانی استخوان ساق پا) و بخش بزرگی از استامپ است.
پروتز بلبرینگ کل سطح . TSB یک پروتز تماس کامل است و ممکن است به جای PTB استفاده شود. باید تماس کافی بین استامپ و پروتز وجود داشته باشد تا پروتز بتواند وزن را روی کل استامپ تحمل کند. افراد قطع عضو با این پروتز احساس ثبات و دلبستگی بیشتری می کنند.
یک پروتز کرست مفصلی. پروتز کرست مفصلی 10 درصد از پروتزهای زیر زانو را تشکیل می دهد و به فرد این امکان را می دهد که با اعمال مقداری از وزن از طریق استخوان ران (فمور) نیرویی بسیار بیشتر از وزن بدن خود روی پروتز خود اعمال کند. این پروتز می تواند بر ضعف پروتز PTB غلبه کند. به عنوان مثال، افراد قطع عضوی که دارای PTB هستند ممکن است زانو زدن و بالا رفتن از نردبان یا پله ها را دشوار بدانند و بنابراین این جمعیت ممکن است از پروتز مفصلی کرست سود بیشتری ببرند.